Glas Muslimana Crne Gore

Informativni portal



Gusinje

July 29, 2019

Vezirova džamija

More articles by »
Written by: admin

Na sjeveroistoku naše zemlje, u Gusinju, nalazi se Vezirova džamija, jedan od najstarijih spomenika islamske monomentalne kulture u Crnoj Gori.

Džamija napravljena u drugoj polovini 18. vijeka (foto: Anadolija)Džamija napravljena u drugoj polovini 18. vijeka

Ova džamija, koja je najstarija u Gusinju, poznata je i kao mjesto gdje se čuvaju kamenčići iz rijeke Grnčar, na kojima se 1933. godine učila dova (molitva) za kišu, u vremenu kada je ovaj kraj pogodila nezapamćena suša.

Vezirova džamija je dobila ime po skadarskom veziru Bušatliću. Sagrađena je u 18. vijeku, iako neki podaci govore da je sagrađena i stotinu godina ranije.

Nalazi se u centru Gusinja i centralna je džamija ovoga grada.

Minaret od drveta

Vezirova džamija ima sve karakteristike orijentalnog građevinarstva 18. vijeka sa izraženim duborezanim radovima u drvetu. Građena je od lomljenog kamena i krečnog maltera. Posebnu spomeničku vrijednost predstavlja soferluk sa djelovima u duborezu, kao i enterijer koji je poslije više sanacija ostao autentičan.

Minaret je od drveta i završava se otvorenom, kružnom galerijom. Džamija je u više navrata renovirana, temeljito 1873., 1966. i posljednji put 1994. godine sredstvima Gusinjana koji žive i rade u Americi.

Vezirova džamija je jedna od starijih džamija u Crnoj Gori i prema istorijskim podacima, najstarija u Gusinju. Istorijski podaci govore da je ona sagrađena 1745. godine. To je jedan podatak, dok drugi podatak glasi da je sagrađena 1765. godine. Ima podatak i da je ona sagrađena stotinu godina ranije. Naš profesor odavde, Rizah Gruda, koji je imao priliku da uđe u arhive u Istanbulu kaže da je našao podatak i spominje ga u jednoj od svojih knjiga da je ova džamija sagrađena 1645. godine“.

Džamija je veoma prostrana i može da primi više stotina vjernika. Prostor ispred nje je takođe veoma funkcionalan. Tu se nalazi šadrvan, a takođe se ispred ove džamije klanjaju dženaze.

“Pravljena je u onom stilu za vrijeme Osmanlija, ima soferluke koji su ranije bili otvoreni i bili su korišteni za musafire koji ne stignu da obave molitvu u džematu. Onda taj dio džamije bude otvoren i tamo se može obaviti namaz. Unutra je jako lijepo iskorišten prostor, a ima dosta mjesta za muškarce i za žene. Tu njenu ljepotu čini funkcionalnost i taj jednostavni stil, u osnovi kakva i treba da bude džamija da bi ispunjavala onu svoju svrhu zbog koje se i gradi”, kaže Dautović.

Ističe da ono što je zanimljivo, jeste da od tada kako je sagrađena, ima autentično sačuvan mimber, na kome imam drži hutbu ili govor svome džematu. Sačuvani su, navodi, i stubovi kao i duborez na vratima.

Njena specifičnost jeste da je kroz vjekove bila centralna džamija u Gusinju i sve bitne vjerske aktivnosti su se dešavale u njoj. Kroz vjekove je postala simbol Gusinja, kada je u pitanju vjerski, ali slobodno možemo reći i kulturni i obrazovni programi koji su se dešavali u ovoj džamiji“.

Na ulazu u džamiju, s desne strane nalaze se sačuvani kamenčići, koji imaju istorijsku i religioznu vrijednost. Naime, za vrijeme velike suše koja je pogodila Gusinje 1933. godine, učena je dova za kišu, pored obale rijeke Grnčar. Kamenčići na kojima su izgovarane molitvene riječi, danas se čuvaju u ovoj džamiji.

Najpoznatiji događaj koji je vezan za ovu džamiju, a posredstvom kojeg mi imamo kamenčiće koje čuvamo u džamiji, jeste onaj kada je učena dova za kišu. Spominje se da je u vrijeme hafiza Mehmeda Laličića, dok je on bio na dužnosti u ovoj džamiji, u Gusinju više puta bila suša. Navodi se da je 1917. godine bila velika suša i prijetila je opasnost da uništi svu ljetinu i da ljudi ostanu bez stočne hrane”.

.

Kada je bila velika suša te 1917. godine pravoslavni pop Šekularac je sa svojim vjernicima učio molitvu za kišu, ali kiša nije pala. Kažu da se kasnije promijenilo vrijeme, ali je bilo veoma teško“.

.

Slična situacija, navodi, se ponovila i 1933. godine. Tada je i hafiz Mehmed Laličić sa svojim vjernicima učio dovu za kišu.

Druga suša, koja je bila još žešća desila se te 1933. godine i opet je pop Šekularac sa svojim vjernicima obavio molitvu za kišu, ali nije bilo kiše. Onda su vjernici, džematlije tražile od hafiza Mehmeda Laličića da on obavi dovu za kišu, ali je on to odbijao. Zbog pritiska i situacije u kojoj su se našli u Gusinju, bila je velika suša i više nije moglo da se izdrži. Onda je jednog petka na džuma namazu kazao da će se narednog petka klanjati namaz i učiti dova za kišu. Tražio je da svi dovedu djecu, a da ne dovode žene”.



About the Author

admin





Matica muslimanska Crne Gore